دری نمانده نبندیم

دهان دربه دری را

و عشقِ یک نفری را

.

من آنم، آنکه به جز عشق

نه خواست بال و پری را

نه راهِ تازه تری را

.

هزار و یک شبِ تنها

به یک دلیل نشستم

به پایِ زنده نماندن

.

که عشق جنگلِ تنهاست

خوشا درنده نبودن

خوشا درنده نماندن!

.

چقدر خیسی حاده

چقدر راهِ نرفته

که مانده بر دلِ کفشم

.

منی که این همه دورم

منی که آهِ عمیقم

منی که جیغِ بنفشم

.

منم غروبِ گرفته

میان این همه دریا

نشسته بر لبِ قایق

.

میان این همه غالب

منِ همیشه ی مغلوب

منِ همیشه ی عاشق

.

نخواه بی تو بسوزم

به هیزمی که دلم بود

که کُنده عالمِ دود است

.

که سهمم از تو همیشه

نگاهِ مانده به جاده

و چشم های کبود است

.

میانِ پنجره هایم

چگونه پرده بپوشم

نبینم آنچه تنت را

.

خودت بیا و بپوشان

از این غریبه ی تنها

شکوهِ رد شدنت را

.

خودت بیا و در این درد

شبی خیالِ خودت باش

درون خوابِ خودت باش

.

و روزهای نبودن

خودت سوال خودت باش

خودت جواب خودت باش

.

منم! همان که اگر عشق

به هبچ جا نرساندم

غبارِ تن نتکاندم

.

من آنم، آنکه پس از تو

که پشتِ هر که نرفتم

که پای هر که نماندم

.

دری نمانده نبندیم...

.

شاعر: احمد امیر خلیلی